Ludność. Sieć osadnicza A. ukształtowała się już w końcu średniowiecza i od tego czasu nie doznała więk­szych zmian. Rozmieszczenie ludności jest b. nierów­nomierne, średnia gęstość zaludnienia wynosi 84 mieszk. na km² (1961). Do najgęściej zaludnionych obszarów należą doliny dużych rzek, niziny i kotliny (np. w Kot­linie Wiedeńskiej ok. 150 mieszk. na km²) oraz uprze­mysłowione Pogórze Styryjskie, najrzadziej zaludnione są tereny górskie (średnio poniżej 10 mieszk. na km²). Z krajów związkowych najgęściej zaludniona (poza kra­jem Wiedeń) jest Austria Górna (94 mieszk. na km²), najsłabiej — wysokogórski Tyrol (37 mieszk. na km²). Ok. 98% ludności stanowią Austriacy, na pozostałe 2% składają się Słoweńcy, zamieszkujący gł. w pd. Styrii i Karyntii, Chorwaci, Węgrzy (gł. w Burgenlandzie) oraz Czesi; w Alpach zachowały się resztki ludności ^H&retoromańskiej. Ok. 89% ludności jest wyznania rzym.-kat., ok. 6% — protest. Językiem urzędowym jest nie­miecki, posługuje się nim 99% ludności kraju. Przyrost naturalny (5%₀ w 1960) jest jednym z najniższych w Europie. W strukturze wiekowej ludności wyróżniają się nieliczne roczniki w wieku 15-20 lat, co jest wyni­kiem zmniejszonej liczby urodzeń w czasie II wojny świat, i bezpośrednio po niej. Ponad 50% ludności za­mieszkuje w miastach, w tym 23% mieszka w Wiedniu. Gł. miasta: Wiedeń (1,6 min mieszk.— 1961), Graz (237,4 tys. mieszk. — 1961), Linz (196,2 tys. mieszk. — 1959), Salzburg (106,9 tys. mieszk.— 1959), Innsbruck (100,7 tys. mieszk.— 1959). Zawodowo czynni stano­wią 51,5% ogółu ludności A. (1958); w rolnictwie zatrud­nionych jest ok. 32% ludności zawodowo czynnej, w górnictwie, przemyśle przetwórczym, budownictwie i rzemiośle — 37%, w transporcie i komunikacji — 5%, w handlu, instytucjach bankowych i ubezpieczeniowych — 9%, w usługach — 16%, w innych zawodach (w tym m.in. w wojsku i policji) — 1%. Dochód narodowy na 1 mieszk. wynosi 650 doi. (1960).